Storczyki - co zrobić, żeby ponownie zakwitły

Paphiopedilum, foto: oazazieleni.pl

Storczyki ze względu na oryginalne kwiaty o niespotykanych kształtach i kolorach są niezwykle dekoracyjne. Setki odmian i gatunków poza wyglądem różnią się także wymaganiami, a co za tym idzie możliwością domowej uprawy. Kiedy 10 lat temu kupowaliśmy pierwsze egzemplarze, storczyki były drogie i prawie nieosiągalne. Teraz ze względu na masową produkcję i sprzedaż w niskich cenach stoją na parapecie prawie każdego mieszkania. Najczęściej spotykane są Falenopsisy, zwane także Ćmówkami, ponieważ całkiem dobrze znoszą one domowe warunki, a co najważniejsze kwitną długo, obficie i dosyć łatwo powtarzają kwitnienie. Największą radość sprawia jednak doprowadzenie do ponownego kwitnienia kupionych czy otrzymanych roślin. Poza Falenopsisami w mieszkaniach sprawdzają się jeszcze m. in. Dendrobium, Oncidium, a także niektóre gatunki Paphiopedilum, Cattleya.

Album ze zdjęciami storczyków - tam znajdziecie kilkadziesiąt pięknych ujęć tych niezwykłych roślin.

foto: oazazieleni.pl

Wystarczy spełnić kilka warunków:

PODŁOŻE - nie sadzić do ziemi ogrodowej, ponieważ zdarza się, że czasem po zakupie ktoś przesadzi storczyki do żyznej, czarnej ziemi i potem zastanawia się dlaczego zamierają...

Musi być przepuszczalne. Dostępne są gotowe podłoża do storczyków złożone z włókna kokosowego, kory, węgla drzewnego, perlitu, keramzytu czy torfu wysokiego. Po zakupie podłoża trzeba sprawdzić, czy w czasie przechowywania w zbyt dużej wilgotności w woreczku nic nie zbutwiało, zgniło, ponieważ storczyki są wrażliwe na choroby grzybowe. Można również samemu przygotować podłoże, albo wzbogacić gotowe. Ja najczęściej do gotowego podłoża dodaję keramzytu, żeby do korzeni docierało więcej powietrza oraz węgla drzewnego, który jest środkiem odrażającym i hamującym gnicie. 

foto: oazazieleni.pl

ŚWIATŁO - storczyki, jako epifity najbardziej lubią półcień

Najlepsze warunki uprawy to wschodnie albo zachodnie okno. Na południowym też można z powodzeniem uprawiać storczyki pod warunkiem, że w południe promienie nie padają intensywnie na liście. W zbyt dużym nasłonecznienie liście żółkną, a przy zbyt małym, są ciemnozielone, a roślina bardzo słabo rośnie. 

TEMPERATURA

Różne upodobania storczyków w stosunku do temperatury odróżniają gatunki i rodzaje, które z powodzeniem można uprawiać w mieszkaniu od tych, które z racji odmiennych wymagań będą kłopotliwe. Temperaturę pokojową czyli 21-28 stopni C w dzień i 18-21 w nocy preferują Phalaenopsis i Dendrobium. Inne rodzaje: Paphiopedilum, Cattleya i Oncidium wolą już niższe temperatury w nocy - około 13-16 stopni C. Natomiast Cymbidium wymaga w nocy 10 stopni C, co w mieszkaniu jest właściwie trudne do osiągnięcia.

WILGOTNOŚĆ POWIETRZA - panuje przekonanie, że storczyki wymagają wysokiej wilgotności powietrza, nie jest to jednak do końca prawdą. 

W warunkach domowych jest dużo mniejszy ruch powietrza niż w koronach drzew, gdzie rośliny te rosną w naturze i często zraszane, podlewane rośliny nie zdążą szybko obeschnąć, co prowadzi do rozwoju chorób grzybowych. 

PODLEWANIE - nie zalewać

Najważniejszą zasadą jest możliwość dla przesuszenia podłoża i korzeni między kolejnymi podlewaniami. Zalecam zalanie roślin raz w tygodniu raz na dwa tygodnie (oczywiście w zależności od temperatury i wilgotności w pomieszczeniu) i oczywiście odlanie nadmiaru wody po kilku minutach.

DONICZKI I POJEMNIKI 

Najlepsze są takie, które pozwolą na dostarczenie jak największej ilości powietrza do korzeni, czyli ceramiczne i jeszcze z otworami w ściankach bocznych. Jeśli uprawiamy storczyki w pojemnikach plastikowych albo innych należy stosować gruboziarniste podłoże, które ułatki dostęp powietrza do korzeni.

NAWOŻENIE - rozcieńczone nawozy

Storczyki trzeba nawozić bardzo ostrożnie, nawozami o niewielkiej zawartości składników pokarmowych. Najlepiej co około 2 tygodnie latem.

 

Zrób to sam - kompostownik

liście, skoszona trawa

Wielu z nas ma problem z nadmiarem odpadów ogrodowych, które trudno zagospodarować... Rozwiązaniem jest kompostownik, pozwala on przetworzyć resztki ogrodowe: gałązki, liście, chwasty czy skoszoną trawę w żyzny kompost, który z powodzeniem można wykorzystać do ulepszenia ziemi ogrodowej. Podłoże takie rozluźni strukturę gleby - ułatwi dostęp powietrza do korzeni oraz dostarczy roślinom wielu niezbędnych makro- i mikroelementów.

 

kompostownik z palet

 
Kompostownik można zlokalizować w miejscu, gdzie nie będzie zbytnio przeszkadzał, a nawet zasłonić np. żywopłotem grabowym, modrzewiowym czy z irgi błyszczącej.

 

Sama konstrukcja nie musi być skomplikowana i droga. Wystarczą 4 grube drewniane słupki albo krawędziaki i kilka desek. Ostatnio w jednym z ogrodów spotkałam kompostownik wykonanany z europalet - szybki i tani. Ma jeden minus, że nie można wysuwać desek z dołu i wyjmować gotowego kompostu, tylko trzeba zdjąć całą przednią ścianę.

 

 

 

 

 

Na jaką głębokość sadzić cebulowe?

W odpowiedzi na Wasze pytania dotyczące sadzenia roślin cebulowych przedstawiamy schemat obrazujący na jaką głębokość powinno się sadzić poszczególne gatunki. Zasada jest prosta, im mniejsza cebula, tym płytsze sadzenie...

O terminach sadzenia cebulowych napisaliśmy już wcześniej.

rys. oazazieleni.pl

Nasze najpolularniejsze artykuły...

 

Zieleń jest naszą pasją, a projektowanie i kreowanie zielonych przestrzeni to prawdziwe wyzwanie. 

Nasze posty, które cieszą się największą popularnością wśród Was dotyczą tematyki:

PROJEKTY OGRODÓW

- Projekt ogrodu - przedogródek
- Projekt ogrodu - wąski pas przy domu

CIEKAWE ROŚLINY

- Modrzew szczepiony na pniu - niezwykły iglak

PORADY OGRODNICZE

- Mech w trawniku - jak usunąć 
- Czarna plamistość liści róży - zwalczanie

ZAKŁADANIE  OGRODÓW
- Zwalczanie chwastów w ogrodzie - herbicydy totalne.


Zapraszamy do odwiedzania naszej strony. Chętnie odpowiemy na Wasze pytania dotyczące rozwiązywania zielonych problemów.

Jesienne nawożenie poprawi kondycję trawnika

Niewątpliwie jesień już coraz pewniej czuje się w naszych ogrodach, zaczynają opadać pierwsze liście... Nie zapominajmy jednak o jesiennym nawożeniu trawnika, które przygotuje darń do zimy. Jesienne nawozy o zwiększonej zawartości potasu i fosforu pobudzą trawnik do krzewienia, wzmocnią go i nadadzą mu zieloną barwę. Silniejsze rośliny będą bardziej odporne na ujemne temperatury oraz choroby grzybowe, które często pojawiają się pod śniegiem. 

Nawóz należy aplikować na wcześniej skoszoną trawę, a następnie trawnik obficie podlać. Od sierpnia nie nawoźcie już trawników nawozami wieloskładnikowymi, gdyż zawarty w nich azot pobudza rośliny do wzrostu i trawnik byłby bardziej wrażliwy na uszkodzenia mrozowe.

Nawozy jesienne:

Agrecol Jesienny – Hortifoska

foto: agrecol.pl

 Dawka nawozu:
- 20 g/m2

Zawartość K i P:
- fosfor (P₂O₅) - 8%
- potas (K₂O) - 30%

Dostępne opakowania:
- worek: 1, 3, 25 kg
- 1 kg wystarcza na 50 m2 trawnika




 Florovit Jesienny

foto: florovit.pl

Dawka nawozu:

- 30-40 g/m2

Dostępne opakowania:
- worek: 1,  3 , 10, 25 kg, wiadro: 8 kg

Kiedy sadzić rośliny cebulowe?

Jeśli chcecie, aby Wasz ogród zamienił się wiosną w jaskrawą polanę pełną roślin cebulowych, które wyróżnią się na tle bezlistnych jeszcze drzew i krzewów, to właśnie we wrześniu trzeba pomyśleć o ich sadzeniu.

Najpiękniejszą kolekcję roślin cebulowych możemy podziwiać każdej wiosny w holenderskim Keukenhof - polecam wyjazd, na prawdę warto. 

Krzykliwe barwy kwiatów są tak bardzo wyczekiwane wiosną, jak pierwsze promienie słońca. Kto nie lubi podziwiać przebiśniegów wybijających się spod ostatnich zasp śniegu i opadłych jesiennych liści albo wielobarwnych grup krokusów czy tulipanów?

Koniec września i początek października to najlepszy termin na wysadzenie cebul roślin, które kwitną wiosną czyli od lutego do czerwca.

GŁĘBOKOŚĆ SADZENIA ROŚLIN CEBULOWYCH

rys. oazazieleni.pl

 ROŚLINY CEBULOWE SADZONE JESIENIĄ

- cebulica (Scilla) - kwitną na początku kwietnia, drobnocebulowe - sadzić na głębokość 5 cm, cebulki co około 5 cm, odmiany przeważnie o kwiatach niebieskich, ale są również białe i różowe, kwiaty dzwonkowate po kilka na łodyżce;

- hiacynt (Hyacinthus) - kwitną na przełomie kwietnia i maja, wielkocebulowe - sadzić na głębokość 10 cm, cebulki co około 15 cm, kwiaty intensywnie pachnące, liczne na łodyżce, odmiany o kwiatach różowych, fioletowych, niebieskich, białych, kremowych - bardzo efektowne;

- krokus (Crocus) - kwitną na przełomie marca i kwietnia, drobnocebulowe - sadzić na głębokość 5 cm, cebulki co około 10 cm, kwiaty duże, pojedyncze, żółte, fioletowe, białe albo niebieskie;

- narcyz (Narcissus) - kwitną w kwietniu, średnio- i wielkocebulowe, sadzić na głębokość 10 cm, cebulki co około 15 cm, kwiaty duże, pojedyncze z charakterystyczną trąbką, w odcieniach żółci, pomarańczu i bieli;

- przebiśnieg (Galanthus) - kwitną bardzo wcześnie - w marcu, drobnocebulowe - sadzić na głębokość 5 cm, cebulki co około 10 cm, kwiaty drobne, białe, dzwonkowate;

- śnieżnik (Chionodoxa) - kwitną bardzo wcześnie - przełom lutego i marca, drobnocebulowe - sadzić na głębokość 10 cm, cebulki co około 8-10 cm, kwiaty fioletowe, białe;

- szachownica (Frittilaria) - kwitną w kwietniu i maju, wielkocebulowe - sadzić na głębokość 5-15 cm (w zależności od odmiany), cebulki co około 10-20 cm (w zależności od odmiany), kwiaty dzwonkowate, po kilka na łodydze, bardzo różnią się u różnych odmian, barwa od żółtej, przez pomarańczową do brązowej;

- szafirek (Muscari) - kwitną od połowy kwietnia do końca maja, drobnocebulowe - sadzić na głębokość 5-8 cm, cebulki co około 5-10 cm, kwiaty drobne, bardzo liczne na łodyżce, kwiaty w odcieniach niebieskiego, fioletu, bieli, a nawet pojedyncze odmiany żółte i różowe;

- tulipan (Tulipa) - kwitną od kwietnia do maja, liczne odmiany o kwiatach pełnych, pojedynczych, postrzępionych, jednobarwnych, dwubarwnych, wielobarwnych, a także grupy odmian o zbliżonym terminie kwitnienia, kształcie kwiatów; sadzić na głębokość 5-15 cm (w zależności od odmiany), cebulki co około 10-20 cm (w zależności od odmiany), kwiaty w wielu barwach i odcieniach: żółte, pomarańczowe, czerwone, różowe, bordowe, fioletowe, białe.

Cebule po posadzeniu należy przykryć luźną, żyzną ziemią i podlewać, żeby zbytnio nie przeschły przed zimą. Przed sadzeniem trzeba usunąć cebule uszkodzone i porażone przez choroby grzybowe.

Nowe odmiany iglaków - żółty 'Smaragd'

żywotnik zachodni 'Jantar'

Jeżeli poszukujecie żółtego iglaka o pokroju stożkowatym, to polecam żółte odpowiedniki popularnego szmaragda, czyli żywotnika zachodniego 'Smaragd'. Nowe żółte odmiany zwane potocznie żółtą tują albo żółtym 'Smaragdem' sprzedawane są jako: żywotnik zachodni 'Jantar', żywotnik zachodni 'Golden Smaragd', żywotnik zachodni 'Janed Gold'.  Charakteryzują się one intensywnie żółtą barwą łusek i zwartym wąsko stożkowatym pokrojem. Po 10 latach osiągną wysokość 2-2,5m.
Stanowisko słoneczne, gleby średnio żyzne, przepuszczalne. Należy zwrócić uwagę, żeby w glebie nie stagnowała woda, gdyż wtedy rośliny zaczną zamierać. Widać to często w żywopłotach, gdzie nagle kilka krzewów brązowieje i zamiera.

Zastosowanie:

- jako roślina soliterowa;

- w zestawieniach kolorystycznych;

- na wysokie, wąskie żywopłoty.

Czy stosować w ogrodzie włókninę?

Często pytacie,  czy w ogrodzie między roślinami stosować włókninę, agrotkaninę czy matę szkółkarską? Włókninę powszechnie uważa się za najlepszy sposób przeciw chwastom, nie jest to jednak do końca prawdą... Natomiast włóknina rozłożona między roślinami pełni również inne funkcje: pomaga zatrzymać wilgoć w glebie, a zamocowana na skarpach ogranicza osuwanie ziemi.

mata szkółkarska w centrum ogrodniczym

Rozkładanie maty czy włókniny nie sprawi, że z ogrodu znikną wszystkie chwasty. Ograniczy ona z pewnością przerastanie chwastów znajdujących się w glebie, jednak nie chroni przed chwastami, które wsiewają się z góry i rozrastają na korze wyłożonej na macie, a wtedy i tak trzeba pielić. Chwasty również wsiewają się między kruszywami ułożonymi na macie: grysem czy żwirem, ponieważ między kamykami zawsze znajdą trochę ziemi i miejsca na zakorzenieni się. Zatem lepiej dokładnie odchwaścić glebę przed założeniem ogrodu i wówczas już nie męczyć się z włókniną. 

Włóknina utrudnia przesadzanie i dosadzanie nowych roślin, a także może sprawiać kłopoty przy szukaniu ewentualnych wycieków z linii kroplującej, która została ułożona pod matą. Ogranicza ona także możliwość kontroli wilgotności gleby i dobrania optymalnej dawki wody przy automatycznym nawadnianiu. Na ciężkich, gliniastych glebach przy zbyt dużej dawce wody i przykryciu terenu matą z powodu zbyt dużej wilgotności rośliny mogą zamierać. Nie jestem więc entuzjastą wykładania ogrodu włókniną.

Według mnie sprawdza się ona jedynie na dużych powierzchniach, gdzie rośliny narażone są na suszę oraz w miejscach szczególnie reprezentacyjnych z roślinami posadzonymi w dużej rozstawie. Stosowana jest również powszechnie w sadach, szkółkach drzew po to, aby ograniczyć chwasty rosnące w sąsiedztwie drzew, które konturowałyby z nimi o wodę i składniki mineralne. Matę szkółkarską wykorzystuje się również w szkółkach pojemnikowym i centrach ogrodniczych do ograniczenia rozwoju chwastów między pojemnikami z roślinami.

Krzewy o barwnych liściach - berberysy Thunberga

Krzewy o barwnych liściach posadzone pojedynczo stanowią w ogrodzie akcent kolorystyczny, natomiast sadzone w wielkich grupach tworzą barwne plamy albo tło dla innych roślin. Prezentowaliśmy już pęcherznicę kalinolistną w barwnych odmianach, teraz czas na berberysy Thunberga. 

Berberysy Thunberga to w zależności od odmiany średnie albo niskie krzewy liściaste, wprawdzie kłujące, ale są odporne na suszę, trudne warunki i przede wszystkim dzięki licznym odmianom o barwnych liściach w jaskrawych kolorach pozwalają uzyskać wspaniały efekt dekoracyjny. 

berberys Thunberga wybór odmian



berberys Thunberga 'Admiration'

berberys Thunberga 'Harlequin'

Letnie kwiaty

budleja Dawida

Latem przypada pełnia kwitnienia wielu krzewów i bylin, które ogromem barwnych kwiatów potrafią wprawić w zachwyt. 

Jakie są wasze ulubione?

Perowskia łobodolistna

Perowskia łobodolistna (Perovskia atriplicifolia) w czasie kwitnienia tworzy piękną fioletowo-niebieską mgiełkę wśród zieleni. Jest rośliną końca lata, ponieważ kwitnie w sierpniu i wrześniu, kiedy większość krzewów czy bylin już przekwitła. Może stanowić uzupełnienie rabat, na których potrzebny jest kolor fioletowo-niebieski, ponieważ kwitnie po szałwii omszonej i lawendzie.

Roślina jest podkrzewem do wysokości około 1,2 m, który częściowo drewnieje. Część nadziemna często przemarza zimą, jednak szybko odrasta wiosną. Dobrze jest przed zimą okryć rośliny warstwą liści albo kory, a wiosną krótko przyciąć na wysokość do 10 cm.

Gatunek wprost idealny na tereny suche w miejsca nasłonecznione. Gleba musi być przepuszczalna, ponieważ roślina nie znosi zastoisk wody. Roślina jest miododajna, wabi pszczoły i motyle.

Rewelacyjnie wygląda w dużych grupach  posadzona w sąsiedztwie drzew i krzewów o dużych zielonych liściach albo na rabatach. Ciekawie wygląda luźna grupa brzóz obsadzona perowskią.

ZESTAWIENIA

perowskia i brzozy

Rdza gruszy - zwalczanie

W tym sezonie na wielu gruszach zarówno tych owocowych, jak i ozdobnych wystąpiła dosyć obficie rdza gruszy, czyli brązowo-pomarańczowe plamy na liściach. Powodem nasilenia choroby były przede wszystkim obfite opady i duża wilgotność powietrza na przełomie maja i kwietnia, czyli w momencie infekowania grusz przez zarodniki grzyba. W zeszłym roku ze względu na wiosenne susze choroba była spotykana dużo rzadziej.



rdza gruszy - spodnia strona liści, fot: oazazieleni.pl

rdza gruszy - wierzchnia strona liści, fot: oazazieleni.pl



Rdza gruszy powodowana jest przez grzyb Gymnosporangium sabinae, który ma dwóch żywicieli jałowiec sabiński i gruszę. Wiosną na pędach jałowców tworzą się żółtopomarańczowe skupiska zadorników (telia) w kształcie nieregularnych poduszeczek, później stożków. Zarodniki infekujące (basidiospory) są przenoszone na grusze, aby następnie rozwinąć się na ich liściach w postaci brązowo-żółtych plam.

Podstawową metodą walki z chorobą jest unikanie sadzenia jałowców sabińskich w sąsiedztwie  grusz, jednak ze względu na obecność jałowców na wielu sąsiednich działkach jest to trudne do wykonania, a jeśli wiąć pod uwagę zdolność przenoszenia zarodników na odległość 5 i więcej kilometrów, to praktycznie niemożliwe. Najważniejsze, żeby usuwać zainfekowane pędy jałowców oraz krzewy zainfekowane w znacznym stopniu, ponieważ choroba na jałowcach nie jest możliwa do wyleczenia, a pierwsze objawy w postaci żółtopomarańczowych skupisk zadorników (telia) pojawiają dopiero się po trzech latach od zainfekowania.

Najskuteczniejszy jest oprysk w momencie infekowania grusz przez zarodniki grzyba czyli około 20-25 kwietnia. Oprysk należy powtórzyć po 10 dniach, co pozwoli zminimalizować ewentualne zakażenia. Preparaty zalecane do oprysku to fungicydy z grupy triazoli: Score 250EC, Punch 400EC.

rdza gruszy, fot. oazazieleni.pl

Park Branitz w Cottbus

W Cottbus położonym zaledwie 30 km od granicy polsko-niemieckiej, mniej więcej na wysokości Zielonej Góry można udać się na romantyczną przechadzkę po parku krajobrazowym Branitz. W XIX w. parku założonym przez księcia Hermanna von Pückler-Muskau płynnie prowadzone ścieżki prowadzą przez rozległe polany otoczone drzewami, zagajniki i laski. Natomiast urocze kładki i mostki pozwalają przekraczać strumienie, które w obniżeniach terenu rozlewają się w malownicze stawy. Wokół zamku zachwycają partery kwiatowe i rzeźby rozmieszczone pod pergolami obrośniętymi winoroślą.

Jest to z całą pewnością urocze miejsce dla wszystkich miłośników ogrodów. Podobny park również założony przez księcia Pücklera znajduje się na granicy polsko-niemieckiej w niemieckiej miejscowości Bad Muskau i polskiej Łęknicy.

zamek Branitz, foto: oazazieleni.pl

Rośliny na niskie ozdobne żywopłoty

Niskie żywopłoty pełnią przede wszystkim funkcję ozdobną. Wygradzają one pewną przestrzeń, podkreślają kształty rabat, czy też stanowią wykończenie ogrodów parterowych charakterystycznych dla założeń w stylu francuskim i włoskim. Na zdjęciu obok barokowy ogród Vrtbovská zahrada (Vrtba garden) z Pragi, który wpisany jest na listę UNESCO. Niskie żywopłoty często towarzyszą także naturalistycznym ogrodom w stylu angielskim oraz nowoczesnym założeniom przy współczesnej architekturze. 

Wymagania stawiane roślinom na niskie żywopłoty to:

- wolny wzrost;

- duża zdolność krzewienia się po cięciu i budowania gęstej bryły;
- drobne liście;

- zimozielone liście;

- odporność na mróz;

- odporność na szkodniki i choroby. 

Według mnie najlepszymi roślinami na niskie żywopłoty są cisy i bukszpan wieczniezielony, ponieważ pozwalają one osiągnąć gęste, zielone bryły o praktycznie dowolnych kształtach.

Cisy najlepsze na niskie żywopłoty:
- cis pospolity (Taxus baccata) - gatunek, zielone igły
- cis pospolity ‘Fastigiata’ (Taxus baccata ‘Fastigiata’) - zielone igły
- cis pospolity ‘Summergold’ (Taxus baccata ‘Summergold’) - żółto-zielone igły
- cis pośredni ‘Hilli’ (Taxus x media ‘Hilli’) - zielone igły.

Bukszpany najlepsze na niskie żywopłoty:
- bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens) - zielone liście
- bukszpan wieczniezielony 'Suffruticosa' (Buxus sempervirens 'Suffruticosa') - wolniejszy wzrost, drobne zielone liście.

Odmian bukszpanu o biało-żółtych liściach: 'Aureovariegata', `Argenteovariegata` nie polecam na żywopłoty, ponieważ często przemarzają.

żywopłot cisowy - jednorzędowy

żywopłot bukszpanowy jako obrzeże różanki

żywopłot bukszpanowy jako obrzeże rabaty

żywopłot bukszpanowy

Rozstawa sadzenia - dla uzyskania gęstego żywopłotu cisowego czy bukszpanowego:

- jednorzędowy niski żywopłot o docelowej wysokości 20-30 cm - młode rośliny należy sadzić co 15-20 cm;
- dwurzędowy żywopłot o docelowej wysokości 40-60 cm - młode rośliny należy sadzić co 30 cm w rzędzie, odległość między rzędami 25 cm.