Śnieżycowy Jar, czy to jeszcze raj?

Śnieżycowy Jar to z pewnością miejsce, które padło ofiarą swojego sukcesu. Mam wrażenie,  że odwiedzających z roku na rok jest co raz więcej. Jednak niezwykła mnogość kwitnących śnieżyc zachwyca mnie za każdym razem.

śnieżyca wiosenna, fot. oazazieleni.pl

śnieżyce wiosenne, fot. oaza zieleni.pl

Kwitnące śnieżyce zwiastują nadejście wiosny, w tym roku szczególnie długo wyczekiwanej. Rezerwat przyrody Śnieżycowy Jar chroni niezwykłe dla niżu stanowisko śnieżycy wiosennej (Leucojum vernum), która występuje głównie w terenach górskich. Śnieżyca to bylina kwitnąca wczesną wiosną, bo już od połowy marca do pierwszych tygodni kwietnia. Rośnie ona w podmokłych lasach, często w sąsiedztwie strumieni.

Rezerwat Śnieżycowy Jar, fot. oazazieleni.pl

Rezerwat zlokalizowany jest na terenie czynnego Poligonu Biedrusko, w gminie Murowana Goślina, niedaleko Poznania. Ze względu na położenie na terenie wojskowym wstęp możliwy jest jedynie w wyznaczone weekendy, przeważnie w marcu.

Stanowisko ze śnieżycą cały czas się rozrasta dzięki panującym korzystnym warunkom. Początkowo rezerwat zajmował powierzchnię ponad 4 ha, obecnie jego powierzchnia wynosi ponad 9 ha.

Pierwszy raz odwiedziłam to niezwykłe miejsce w 2004 r., a później regularnie odwiedzałam w kolejnych latach. Wówczas wąska ścieżka gruntowa z nielicznymi drewnianymi barierkami przebiegała obok kwitnących śnieżyc. Z miejsca emanował spokój, nieliczne osoby spacerowały wśród kwiatów.

zdjęcie rezerwatu z 2007 roku, fot. oazazieleni.pl

Z czasem dla ochrony roślin wybudowano drewniane podesty z barierkami wzdłuż głównego skupiska śnieżyc, a kilka lat temu wprowadzono nawet ruch jednokierunkowy, żeby ułatwić przejście potoku odwiedzających. W ostatnich latach miejsce jest już bardzo zatłoczone. Głównie za sprawą dostępu ograniczonego do kilku marcowych weekendów, ale i setek osób napływających z każdą godziną. Trudno nawet zatrzymać się i zrobić zdjęcie, a co dopiero kontemplować. Śnieżyce rozrosły się już nawet mocno poza odcinek z barierkami, gdzie zawsze znajdzie się ktoś chętny do bliskiego kontaktu z nimi, często depcząc rośliny. Widziałam nawet rodziców kładących dzieci na kwiatach byle zrobić piękniejsze zdjęcia. Niestety mimo swojego niewątpliwego uroku, miejsce to nie umożliwia już chwili wyciszenia i relaksu wśród kwiatów.

Największy ścisk panuje jednak w centralnej części rezerwatu. Nadal możemy delektować się spacerem przez las idąc z parkingów od strony wsi Uchorowo i Szymankowo albo malowniczą trasą wśród pól i lasów prowadzącą ze wsi Starczanowo.

spacer wśród pól ze wsi Starczanowo, fot. oazazieleni.pl

Cała trasa jest charakterystycznie oznakowana, więc nie sposób zbłądzić. 

trasa do Śnieżycowego Jaru, fot. oazazieleni.pl

Żywotniki już nie takie żywotne - nadchodzi czas laurowiśni

Żywotniki (tuje) królują w ogrodach już od ponad 20 lat, jednak w obliczu postępujących zmian klimatu nie są już takie żywotne. Wyraźnie widać następcę - laurowiśnię wschodnią. Czy gatunek ten ma szansę trwale zastąpić żywotniki?

Tuje, czyli żywotniki zachodnie (Thuja occidentalis), które są nieodzownym elementem wielu ogrodów, głównie w postaci żywopłotów wzdłuż ogrodzeń, coraz częściej nie wyglądają już atrakcyjnie. Czy to koniec ich popularności? Przyczyn tego zjawiska jest kilka. Przede wszystkim to zmiany klimatu. Robi się coraz cieplej i coraz dłuższe są okresy bez opadów, co osłabia rośliny, które w naturze rosną w Ameryce Północnej, gdzie mają dużo wyższą wilgotność powietrza i chłodniej. Osłabione rośliny są bardziej wrażliwe na ataki szkodników. Tu na prowadzenie wysuwa się kornik jałowcowiaczek - gatunek, który przywędrował do nas z Europy Południowej. Żeruje on nie tylko na żywotnikach, ale i na jałowcach, cyprysikach, wygryzając korytarze w pędach i prowadzi do zamierania roślin. Innym coraz częściej występującym szkodnikiem jest dumek jałowcowy, którego larwy również drążą korytarze doprowadzając do żółknięcia i zamierania najpierw pędów, a potem nawet całych roślin. Tujowe żywopłoty coraz częściej brązowieją i mają wypady, w konsekwencji nie są już atrakcyjne jako zimozielona osłona działki. 

Coraz częściej szukamy innych roślin do posadzenia zamiast tujek. Pojawiają się żywopłoty grabowe, bukowe, bambusowe oraz chyba ostatnio najczęściej sadzone z laurowiśni wschodniej (Prunus laurocerasus).

Niewątpliwą zaletą laurowiśni wschodniej jest jej szybki wzrost, łatwość formowania, bowiem rośliny bardzo dobrze znoszą cięcie oraz bardzo dekoracyjne, zimozielone, błyszczące liście. Krzewy te są również mało kłopotliwe w uprawie. Jeszcze kilka, kilkanaście lat temu często przemarzały w czasie mroźnych i suchych zim. Ostatnio jednak dużo łagodniejsze zimy nie powodują już większych strat. Chyba największym problemem, z którym musimy się borykać przy uprawie laurowiśni stały się opuchlaki - czarne albo brązowe chrząszcze z charakterystycznym ryjkiem, które wiosną i latem wygryzają dziurki na liściach, a ich larwy zerują na korzeniach. Bardzo ważne jest zatem wygrabianie i usuwanie upadłych liści. Z opuchlakami możemy też walczyć metodami naturalnymi stosując np. wyciąg z wrotyczu, czosnku, czy metodami biologicznymi poprzez preparaty z mikroorganizmami i nicieniami pasożytniczymi dla szkodników. Chemiczne metody zwalczania należy zawsze stosować jako ostateczność. 

Laurowiśnie wschodnie możemy spotkać w różnych odmianach. Moje ulubione na wysokie żywopłoty to 'Novita' i 'Caucasica', które swobodnie dorastają do 2-3 m wysokości i możemy formować je później na potrzebną wysokość.  Miniaturowa odmiana 'Otto Luyken' sprawdzi się jako niskie żywopłoty do wys. ok. 1 m oraz jako niewielkie pojedyncze krzewy w ogrodzie. 

Teraz już tylko czekać, czy laurowiśnie na dobre zagoszczą w naszych ogrodach. Myślę, że rośliny te mają potencjał na zastąpienie powoli zamierających żywotników, cyprysików i jałowców kolumnowych. 

Największy bambus w ogrodzie

Największy spośród moich bambusów - Phyllostachys 'Shanghai 3' zaszalał w tym roku, a to jego piąty rok po posadzeniu. Obserwowaliśmy go już od czerwca, jak zaczął piąć się w górę. Przerósł już świerk serbski i platana klonolistnego 'Tremonia', a najgrubsza tyczka ma średnicę ponad 6 cm i 19 cm obwodu.

Pamiętajcie, że bambusy drzewiaste są bardzo ekspansywne i mogą być sadzone jedynie
w grubej barierze antykorzeniowej, która jest jeszcze skręcona, ponieważ uciekną każdą szczeliną. 

TOP 3 zimozielone żywopłoty

Zimozielony żywopłot to już nie tylko tuje (żywotniki zachodnie). Możemy wybierać spośród wielu różnych gatunków. Poniżej moje ulubione rozwiązania. 

Laurowiśnia wschodnia

żywopłot z laurowiśni, fot. oazazieleni.pl

Na wysokie żywopłoty nadają się odmiany: 'Novita', 'Caucasica' - nawet do 3-4 m wysokości

Na średnie żywopłoty: 'Etna' - 1,5-2 m wysokości

Na niski żywopłot: 'Otto Luyken' - do 1 m wysokości

Dla gęstego pokroju krzewy wymagają cięć formujących, szczególnie w pierwszych latach.

Bambus kępowy 

Jako żywopłoty świetnie sprawdzą się bambusy kępowe z rodzaju Fargesia. Nie są one inwazyjne, jak bambusy drzewiaste i nie wymagają barier korzeniowych.

żywopłot z bambusów kępowych, fot. oazazieleni.pl

Fargezja lśniąca (Fargesia nitida) ma wyprostowane pędy, które nie przewisają i tworzy węższy żywopłot niż inne bambusy, np. fargesia parasolowata. Dodatkowo liście nie zwijają się w zbyt silnym słońcu, więc poza ulubionym miejscem półcienistym może rosnąć również w słońcu.

Odmiany: 'Great Wall', 'Winter Joy', 'Volcano'

Fargezja parasolowata (Fargesia murielae) - tworzy szersze żywopłoty z przewisającymi pędami. Lepiej rośnie w miejscach cienistych i półcienostych.

Wszystkie ww. bambusy dobrze znoszą cięcia formujące. Wysokość nawet do 2-3 m

Chojna kanadyjska

To zimozielone drzewo iglaste bardzo dobrze znosi cięcie i nadaje się na żywopłoty wyższe wokół posesji o wys. 2-4 m oraz średnie rozdzielające poszczególne części ogrodu. Rośliny sadzimy co 0,5-0,7 m w jednym rzędzie, albo co 0,8 m w dwóch rzędach na mijankę. Świetnie znoszą cięcie, szybko się zagęszczają, nie łysieją od dołu. 

żywopłot z chojny kanadyjskiej, fot. oazazieleni.pl

Ogrody zimą nie muszą być nudne

Zimę często postrzegamy jako szarą i nieciekawą porę w ogrodzie. Wszędzie bezlistne pędy drzew i krzewów oraz zaschnięte byliny. Dodatkowo pogoda, coraz częściej deszczowa niż śnieżna nie zachęca do spędzania czasu poza domem. Jednak ciekawa aranżacja ogrodu, wprowadzająca rośliny zimozielone i wykorzystująca atuty niektórych bylin nawet po ich zasuszeniu spowoduje, że pokochacie zimową wersję ogrodu.

zasuszone kwiatostany jeżówek zdobią ogród nawet zimą, fot. oazazieleni.pl

Rozanne - długodystansowiec wśród bodziszków

Przyzwyczailiśmy do bodziszków kwitnących na przełomie maja i czerwca, kiedy to kobierce ich różowych czy białych kwiatów zachwycają nas w ogrodach i w parkach. Jednak kwitnące bodziszki możemy obserwować znacznie dłużej za sprawą prawdziwego długodystansowca - mieszańcowej odmiany Rozanne.

Rozanne, znany również pod nazwą 'Gerwat' to ewenement wśród bodziszków. Odmiana ta kwitnie bardzo długo, bo aż od maja do września. Jej kwiaty są dosyć duże, niebiesko-fioletowe i od razu rzucają się wszystkim w oczy. 

Rośliny można sadzić w dużych jednorodnych grupach albo pomiędzy innymi bylinami po kilka sztuk. Coraz częściej pojawiają się w zieleni miejskiej na rabatach bylinowych. Dobrze wyglądają również posadzone w donicach stojących czy wiszących, ponieważ ich pędy mają skłonność do pokładania się i malowniczego przewisania z donic.

Jedyną wadą roślin są dosyć wysokie potrzeby wodne. W miejscach suchych i bardzo słonecznych, jak wszystkie inne bodziszki rośliny będą wcześniej zasychać. Konieczne jest więc podlewanie. 

Jeszcze kilka lat temu roślinę trudno było znaleźć w szkółkach czy centrach ogrodniczych, teraz jednak są już ogólnodostępne. 

bodziszek Rozanne, fot. oazazieleni.pl

Bodziszek Rozanne posadziłam w tym roku w donicy przed domem. Miejsce ma idealne, większość dnia w cieniu, więc nie przesycha i cały czas wspaniale kwitnie. 

bodziszek Rozanne w donicy, fot. oazazieleni.pl

Inne dogodne miejsce dla bodziszków, czyli w półcieniu za domem między magnoliami mam już zajęte przez bodziszki korzeniaste, które po trzech latach pięknie się rozrosły zapełniając cały przeznaczony im teren.

bodziszek korzeniasty 'Bevan's Variety' - kwitnący na przełomie maja i czerwca, fot. oazazieleni.pl

Zawilce japońskie - kwiaty późnego lata i jesieni

Kwitnienie trwa w naszych ogrodach praktycznie przez cały sezon wegetacyjny. Dziesiątki roślin raczą nas pięknymi barwami kwiatów już od wczesnej wiosny. Przychodzi jednak koniec lata, gdy większość roślin już przekwitła i wtedy nastaje chwila dla zawilców jesiennych.

Zawilce przeważnie kojarzą się nam z wczesną wiosną, kiedy to kwitnie nasz rodzimy gatunek - zawilec gajowy (Anemone nemorosa). Jego białe kwiaty wyglądają szczególnie pięknie w dużych grupach w miejscach cienistych pod okapem starszych drzew. 

Jednak późnym latem i jesienią możemy ponownie podziwiać spektakl kwitnących zawilców, ale już innych gatunków - zawilca chińskiego/japońskiego oraz licznych odmian mieszańcowych.

Odmiany różnią się kolorem i wysokością, więc bez problemu można dobrać coś na ogrodowe rabaty. W szkółkach i centrach ogrodniczych znajdziecie teraz dziesiątki kwitnących piękności.

Odmiany wysokie:

- 'Konigin Charlotte' - zawilec mieszańcowy, kwiaty jasnoróżowe, wysokość do 90 cm

- 'Honorine Jobert' - zawilec mieszańcowy, kwiaty białe, wysokość do 75 cm

- 'Praecox' - zawilec chiński, kwiaty ciemnoróżowe, wysokość do 80 cm

Odmiany niskie:

- 'Summer Breeze Snow' - zawilec mieszańcowy, kwiaty białe, wysokość do 45 cm

- 'Little Breeze Candy' - zawilec mieszańcowy, kwiaty jasnoróżowe, wysokość do 50 cm

- 'Little Breeze - zawilec mieszańcowy, kwiaty ciemnoróżowe, wysokość do 35 cm

zawilec chiński 'Praecox', fot. oazazieleni.pl

zawilec 'Konigin Charlotte', fot. oazazieleni.pl

zawilec 'Summer Breeze Snow', fot. oazazieleni.pl

Zawilce jesienne zaczynają kwitnienie w sierpniu, a jego kulminacja następuje we wrześniu. Niskie odmiany możecie posadzić na rabatach pomiędzy bylinami kwitnącymi wiosną oraz wczesnym latem, np. szałwią omszoną, która w sierpniu już często jest zmęczona sezonem i mocno porażona mączniakiem. 

zawilce 'Summer Breeze Snow' posadzone pomiędzy szałwią omszoną
fot. oazazieleni.pl

zawilec 'Summer Breeze Snow' obok szałwii omszonej i rozplenicy japońskiej 'Hameln', fot. oazazieleni.pl

Wysokie odmiany sprawdzą się posadzone w grupach, gdzie można wyeksponować och piękno: na tle zieleni niskiej albo jako akcenty pomiędzy hortensjami i trawami ozdobnymi.

zawilec japoński 'Konigin Charlotte' obok funkii 
'Patriot', w tle żywopłot grabowy, fot. oazazieleni.pl

zawilec 'Konigin Charlotte'  pomiędzy hortensjami 'Bobo',
w tle żywopłot grabowy, fot. oazazieleni.pl

zawilec chiński 'Praecox' obok brunery wielkolistnej, fot. oazazieleni.pl

Grab czy buk na żywopłot? Co wybrać?

Grab i buk są wspaniałymi roślinami na żywopłoty. Z daleka wyglądają bardzo podobnie, różnią się jednak przy bliższym poznaniu.

żywopłot grabowy pod koniec października, po lewej dąb błotny 'Green Pillar', po prawej bambus: Fargesia lśniąca

żywopłot bukowy koniec października - liście jeszcze się nie przebarwiły

Fiolet rządzi, czyli fioletowe kwiaty w ogrodzie

W czerwcu w moim ogrodzie rządzi fiolet, właśnie wtedy zakwita wiele fioletowo kwitnących roślin, a efektu nie rozpraszają jeszcze kolorowe letnie rabaty. 

Kiedyś pisałam o fioletowych mgiełkach w ogrodzie, które można utworzyć z szałwii omszonej, lawendy wąskolistnej oraz perowski łobodolistnej. Fiolet był też motywem przewodnim w roku 2018, kiedy to Instytut Pantone kolorem roku ogłosił Ultra Violet. Dziś możecie znaleźć kolejne fioletowe inspiracje z roślin kwitnących na przełomie wiosny i lata.

Kolejną inspiracją na fioletową mgiełkę jest kocimiętka Faassena. Roślina trochę zapomniana. Dobrze rośnie zarówno w miejscach słonecznych, jak i trochę ocienionych. Odporna na suszę. Jej główną zaletą jest jednak długie kwitnienie. Pierwsze kwiaty otwierają się w maju, a w miarę przekwitania pojawiają się kolejne. Kwiaty są bardzo chętnie odwiedzane przez owady zapylające, dzięki czemu przyczyniamy się do zwiększenia bioróżnorodności. Roślina ma jedną wadę, może wabić koty do ogrodu, co może być kłopotliwe, jeśli zaczynają brudzić i nie chcemy ich obecności w ogrodzie. Ale na razie jestem zauroczona kwiatami i mnóstwem owadów zapylających.

fot. oazazieleni.pl

Sztandarowy przykład fioletowej mgiełki to szałwia omszona, która już od kilku lat bije rekordy popularności. Kwiaty pojawiają się pod koniec maja. Po pierwszym obfitym kwitnieniu warto wyciąć przekwitnięte kwiatostany (w czerwcu), to rośliny szybciej wypuszczą nowe i w lipcu będą dalej kwitły, ale już nie tak obficie. 

fot. oazazieleni.pl

fot. oazazieleni.pl

fot. oazazieleni.pl

Irysów pewnie nie trzeba specjalnie przedstawiać, bo są dobrze zadomowione w naszych ogrodach. Polubiłam je szczególnie za piękne, proste liście, które nadają się do kontrastowych zestawień z paprociami, funkiami, czy do ogrodu w stylu japońskim. Warto też podkreślić ich dużą odporność na suszę, czyli wypełnią trudne do podlania miejsca. Oczywiście nie bez znaczenia pozostają piękne kwiaty, które pojawiają się na dosyć krótko, na przełomie maja i czerwca, jednak ich kwitnienie jest spektakularne. W swojej kolekcji mam kilka egzemplarzy wpisujących się w fioletowo-niebiski klimat.

fot. oazazieleni.pl

fot. oazazieleni.pl, irys w kąciku japońskim

fot. oazazieleni.pl, irys syberyjski

Chaber górski wpada już lekko w niebieski odcień, ale swoim kwitnieniem wpasował się w fioletowe akcenty w ogrodzie. Kwitnie w maju i czerwcu, ale jeśli przytniemy przekwitnięte kwiaty, to powtórzy kwitnienie pod koniec lipca. Miejsce słoneczne.

fot. oazazieleni.pl

Nawet warzywnik wpisał się w fioletowe trendy. Zakwitł czosnek szczypiorek, zwany po prostu szczypiorkiem.

fot. oazazieleni.pl

Najdłużej dekoracyjne trawy ozdobne

Luty to właściwie czas, gdy większość bylin w tym traw ozdobnych nie jest już dekoracyjna, a ich części nadziemne nadają się tylko do wycięcia. Jednak nie wszystkie wyglądają tak smutno. Jeżeli zależy Wam na jak najdłuższym efekcie dekoracyjnym traw ozdobnych, to polecam trzcinniki ostroklapowe oraz ostnicę cieniutką.

Za jedne z najpopularniejszych traw ozdobnych pewnie za sprawą swoich pięknych kwiatostanów uchodzą miskanty chińskie i rozplenice japońskie.  Trudno znaleźć ogród bez ich obecności, a do tego coraz częściej towarzyszą nam w zieleni miejskiej. Rośliny te jednak nazwałabym królowymi jesieni. Wtedy właśnie, bo dopiero pod koniec sierpnia i we wrześniu pojawiają się ich puszyste kwiatostany, które prawdziwie dominują na rabatach. Nie sposób przejść obok nich obojętnie. Jednak ciężkie kwiatostany nie sa zbyt trwałe. Zimą pod wpływem deszczu czy śniegu szybko się łamią i otrzepują z dekoracyjnych pióropuszy. Często w grudniu, a najdalej w styczniu pozostają nam już tylko połamane pędy i mocno przerzedzone kwiatostany. 

rozplenice japońskie w styczniu - fot. oazazieleni.pl

Inaczej jest z trzcinnikami ostroklapowymi oraz ostnicą cieniutką. Ich kwitnienie nie jest może tak spektakularne, jak wymienionych wcześniej traw, jednak jest bardzo długie. Kwiatostany utrzymują się od kwitnienia w czerwcu nawet do marca w kolejnym sezonie. Rośliny przycinam dopiero w marcu, ponieważ wtedy pojawiają się pierwsze młode liście, które mogłyby zostać niepotrzebnie przycięte przez zbyt późne wycięcie ubiegłorocznej części nadziemnej. Dodatkową zaletą trzcinników i ostnicy jest szybkie wiosenne wznowienie wegetacji. Pierwsze liście pojawiają się na cieplejszych stanowiskach już w pierwszej połowie marca, a w kwietniu mamy już piękne, zielone kępy traw. Podczas gdy rozplenice i miskanty jeszcze śpią. Dlatego warto między nimi posadzić rośliny cebulowe, np. krokusy, cebulice czy szafirki, żeby coś już się działo również wiosną. 

trzcinnik ostroklapowy 'Karl Foerster' zimą - fot. oazazieleni.pl

trzcinnik ostroklapowy 'Karl Foerster' zimą - fot. oazazieleni.pl

ostnica cieniutka 'Pony Tail' w styczniu - fot. oazazieleni.pl

ostnica cieniutka 'Pony Tail' w styczniu - fot. oazazieleni.pl

Na drugim planie zdjęć mamy zimozielone bambusy drzewiaste, które raczej nie wprawiają w zimowy nastrój, a trawnik z mikrokoniczyną też zimą jest bardziej zielony niż żółty. 

Ogród inspirowany Japonią

Nie jestem znawcą kultury i sztuki Dalekiego Wschodu, a ten artykuł nie ma na celu opisywania zasad tworzenia ogrodów japońskich. Chciałabym przedstawić nasz kącik ogrodowy inspirowany stylem ogrodów z Dalekiego Wschodu.

ogród w stylu japońskim, fot. oazazieleni.pl

ogród w stylu japońskim, fot. oazazieleni.pl

Od zawsze podobały nam się gatunki roślin azjatyckich i chcieliśmy stworzyć w naszym ogrodzie coś wyjątkowego. W kolekcji mamy już grujecznik japoński, miłorząb dwuklapowy, dereń konusa, liczne bambusy, wiśnie ozdobne, więc chęć połączenia tego w kącik w stylu japońskim jest jakby zwieńczeniem całego procesu. Planowaliśmy również wprowadzenie elementu wodnego. Początkowo miało być oczko wodne, ale ze względu na małą ilość miejsca postawiliśmy na misę z wylewką bambusową oraz ułożyliśmy suchą rzekę. Misa ze stali kortenowskiej odchodzi od typowych mis kamiennych stosowanych w ogrodach japońskich, ale ostatecznie uznaliśmy, że materiał ten pasuje do całego założenia, które jest tylko inspirowane stylem japońskim. 

ogród w stylu japońskim, fot. oazazieleni.pl

Rośliny 

W ogrodzie kamiennym rosną pojedyncze rośliny, głównie trawy i turzyce. Między kamieniami na brzegu suchej rzeki posadziliśmy turzycę Morrowa ‘Variegata’, która rozrasta się dosyć szybko i tworzy piękne kępy, skalnicę Arendsa oraz irysy. Z drugiej strony rosną trawy ozdobne: trzcinnik ostroklapowy ‘Karl Foerster’ oraz ostnica cieniutka ‘Pony Tail’, a wzdłuż ścieżki prowadzącej do założenia rozplenice japońskie ‘Hameln’ oraz hakonechloa smukła ‘All Gold’ – rośnie ona bardzo wolno, więc na malowniczą dużą grupę jeszcze trochę poczekamy. 

Z ogrodem kamiennym kontrastuje bujna zieleń złożona przede wszystkim z żywopłotu bambusowego, na który doskonale nadaje się Fargesia nitida ‘Viking’. Na tle żywopłotu znajdują się solitery: bambus Pseudosasa japonica o dużych i przewisających liściach, klon palmowy ‘Sango Kaku’ z czerwonymi pędami, pięknie kwitnąca wiosną wiśnia piłkowana ‘Amanogawa’ oraz dereń kousa ‘Milky Way’ – zachwycający w czasie kwitnienia. Uzupełenienie dla kompozycji stanowią wielkie liście funkii Siebolda. 

sucha rzeka i kamienny ogród, fot. oazazieleni.pl

Dekoracje 

Elementy rzeźby terenu i małej architektury są bardzo istotne dla ogrodów japońskich i nadają im charakterystyczny styl. Głównym elementem naszego założenia jest sucha rzeka z kamiennym ogrodem, która ma kontrastować z sąsiednią bujną zielenią. Jasne kamienie wyznaczające brzegi suchej rzeki miały być ułożone w sposób imitujący naturę. Samą rzekę tworzą czarne otoczaki bazaltowe kontrastujące z granitowym grysem w ogrodzie kamiennym. Ważnym elementem dekoracji wprowadzającym charakterystyczny klimat jest mostek granitowy oraz przepiękna granitowa latarnia japońska. Równie ważna dla kompozycji jest misa, która z racji zastosowanego materiału – stali kortenowskiej stanowi element zaskoczenia. Wylewka już bardziej tradycyjna została wykonana z bambusa. 

ogród w stylu japońskim, fot. oazazieleni.pl

Ogród jest jeszcze bardzo młody, bo żywopłoty, drzewa i krzewy mają 2 lata, a ogród kamienny wokół suchej rzeki niecały rok. Z każdym kolejnym rokiem będzie jeszcze piękniejszy.

misa z wylewką - 4 pory roku, fot. oazazieleni.pl

ogród w stylu japońskim - 4 pory roku, fot. oazazieleni.pl

ogród japoński - wiosna, fot. oazazieleni.pl

wiśnia piłkowana 'Amanogawa', fot. oazazieleni.pl